Wydawca treści
Geocaching
Marzyliście w dzieciństwie o poszukiwaniu skarbów, niczym bohaterowie powieści Roberta L. Stevensona czy filmów o dzielnym Indianie Jonesie? Jeśli dodatkowo uważacie, że poszukiwanie może być ciekawsze niż sam skarb, to geocaching jest czymś dla was.
Geocaching powstał dokładnie 4 maja 2000 r. Amerykanin Dave Ulmer ukrył tego dnia w lesie wiadro wypełnione różnymi przedmiotami. Jego współrzędne podał na grupie dyskusyjnej użytkowników nawigacji satelitarnej GPS. Ci przez kolejne dni, z wykorzystaniem swoich odbiorników GPS, poszukiwali wiadra i dzielili się swoimi wrażeniami na grupie. Wkrótce w podobny sposób różne pojemniki zaczęli ukrywać inni entuzjaści technologii satelitarnego namierzania obiektów. Niedługo też po raz pierwszy użyto nazwy geocaching.
Wszystko to było możliwe dzięki odkodowaniu, wcześniej zakłócanego przez wojskowych, sygnału wysyłanego przez satelity do odbiorników GPS. System nawigacji satelitarnej GPS został bowiem stworzony przez Departament Obrony Stanów Zjednoczonych. Nic zatem dziwnego, że początkowo miał służyć wyłącznie celom militarnym. Jednak po pomyłkowym zestrzeleniu w 1983 r. nad terytorium b. ZSRR koreańskiego samolotu pasażerskiego uznano, że GPS powinien zostać udostępniony także cywilom. Aż do 2000 r. dla zwykłych użytkowników pozostawał jednak właściwie bezużyteczny, bowiem tzw. degradacja sygnału, zapobiegliwie wprowadzona przez wojsko, ograniczała dokładność określania pozycji do 100 metrów. Po decyzji Billa Clintona o wyłączeniu zakłócania, dokładność systemu wzrosła do 4-12 metrów. Rozpoczęła się nowa era nie tylko dla turystów i podróżników, ale też w wielu innych dziedzinach życia. Szacuje się, że dziś już 6-7 proc. europejskiego PKB (produktu krajowego brutto) zależy od zastosowań nawigacji satelitarnej.
Na tropie przygody
Na czym dziś polega geocaching? Od czasów Dave'a Ulmera główna idea nie zmieniła się. To gra terenowa polegająca na poszukiwaniu, przede wszystkim z użyciem GPS, „skarbów" ukrytych przez jej innych uczestników. „Skarbami" są skrzynki - wodoszczelne pojemniki, zawierające drobne przedmioty oraz dziennik.
Jak zacząć zabawę w geocaching? Na początek musimy wybrać skrzynkę, której będziemy poszukiwać. Bazy skrzynek znajdziemy w serwisach internetowych, takich jak opencaching.pl czy geocaching.pl. Na początku warto wybrać skrzynkę tradycyjną (czyli taką, której położenie jest dokładnie określone) i o niezbyt wysokim poziomie zadań i trudności terenu (określane są one w pięciostopniowej skali). Jeśli wybierzemy skrzynkę, którą niedawno ktoś odnalazł, mamy większą szansę, że nie została jeszcze zniszczona. Warto więc sprawdzić w bazie ostatnie zapisy jej dotyczące.
Przed wyruszeniem na wyprawę, poza zanotowaniem wszystkich szczegółów dotyczących skrzynki, dobrze jest przejrzeć mapę, żeby zapoznać się z terenem. Na wyprawę warto wziąć łopatkę i rękawice, przydać może się też zestaw naprawczy, na wypadek, gdyby skrzynka była uszkodzona (torebki foliowe, ołówek, nowy dziennik), a także jakiś przedmiot na wymianę. Najważniejszym wyposażeniem będzie oczywiście GPS. Możemy kupić oddzielne urządzenie lub - wykorzystując moduł GPS w swoim smartfonie - zainstalować aplikację, która pokazuje nasze położenie, a nierzadko jest także od razu zintegrowana z bazą ukrytych skrzynek. W wyborze odpowiedniej opcji pomogą nam forumowicze w jednym z poświęconych geocachingowi serwisów internetowych.
Las pełen niespodzianek
W internetowych bazach można znaleźć coraz więcej skrzynek ukrywanych w lasach, również przez samych leśników. Jest to bowiem jeszcze jeden sposób na przyciągnięcie turystów do lasów i pokazanie ich piękna. Chcąc znaleźć w bazie takie skrzynki, najlepiej w wyszukiwarce jako ich właściciela, podać "nadleśnictwo". Można też o nie zapytać w siedzibie nadleśnictwa. Każde takie pytanie będzie zachętą dla leśników, by przygotować na swoim terenie tego typu atrakcje dla turystów.
Kilkanaście skrzynek w najciekawszych miejscach swoich lasów ukryli np. leśnicy z Nadleśnictwa Katowice (RDLP Katowice). Opis każdej z nich przybliża przy okazji historię miejsca. Reakcje internautów są entuzjastyczne. Wysoko poprzeczkę zawiesili pracownicy Nadleśnictwa Lidzbark (RDLP Olsztyn). Ich skrytki w formie wyrzeźbionego ptaka zostały umieszczone w koronach drzew, 12-20 metrów nad ziemią. Zdobycie wszystkich, czyli przejście trasy "Tylko dla orłów", to nie lada wyzwanie.
Skrzynka z zagadką
Podczas zabawy w geocaching w lesie trzeba pamiętać o jednej, bardzo ważnej sprawie. Skrzynek nie można zakopywać! Rozkopywanie gruntu, a nawet rozgarnianie ściółki to niszczenie lasów. Jest to wykroczenie karane grzywną. Właśnie ze względu na ochronę lasów, niektóre serwisy internetowe nie pozwalają w swoich bazach na rejestrację skrzynek zakopanych w lesie.
Zgodnie ze zwyczajem, znalazca skrzynki powinien wpisać się w dzienniku, który zwykle jest w niej schowany. Można też wymienić znaleziony w skrzynce przedmiot lub dołożyć własny (zazwyczaj są to drobne zabawki, maskotki). W przypadku niektórych skrzynek celem samym w sobie jest przenoszenie ukrytych w nich przedmiotów z jednej lokalizacji do innej i śledzenie w serwisach internetowych tras, pokonywanych przez fanty. Po powrocie z każdej wyprawy powinniśmy opisać nasze poszukiwania z serwisie, w którym skrzynka była zarejestrowana, nawet jeśli nie udało jej się znaleźć.
Zabawę w poszukiwanie skrzynek można urozmaicać na różne sposoby. Żeby znaleźć skrzynkę multicache, trzeba pokonać etapy, a na każdym z nich otrzymuje się tylko część potrzebnych informacji. Z kolei skrzynka typu quiz wymaga rozwiązania zagadki: może to być łamigłówka, puzzle do ułożenia lub obliczenia. Skrzynki oznaczane są także dodatkowymi parametrami, które określają czego możemy spodziewać się na miejscu. Z pewnością na brak wrażeń nie będziemy narzekać.
Najnowsze aktualności
Polecane artykuły
Hodowla lasu
Hodowla lasu
Współcześnie niewiele lasów ma charakter naturalny. Zdecydowana większość została posadzona i wypielęgnowana ręką człowieka.
Hodowla lasu
Współcześnie niewiele lasów ma charakter naturalny. Znaczna część drzewostanów została założona przez człowieka, jednak współczesna gospodarka leśna coraz częściej wykorzystuje również naturalne procesy zachodzące w przyrodzie.
Podstawowym zadaniem hodowli lasu jest zachowanie i wzbogacanie istniejących lasów poprzez ich odnawianie oraz tworzenie nowych lasów na terenach przeznaczonych do zalesienia. Działania te prowadzone są z uwzględnieniem warunków przyrodniczych oraz naturalnych procesów zachodzących w ekosystemach leśnych. Hodowla lasu obejmuje zbiór i przechowywanie nasion drzew, produkcję sadzonek w szkółkach, zakładanie oraz pielęgnację upraw leśnych, a także troskę o prawidłowy rozwój drzewostanów.
Leśnicy, planując przyszły skład gatunkowy lasu, biorą pod uwagę warunki siedliskowe, takie jak rodzaj gleby, dostępność wody czy lokalny klimat. Dzięki temu las jest bardziej odporny na choroby, szkodniki oraz skutki zmian klimatu.
Odnowienia naturalne – las odnawia się sam
Coraz większe znaczenie w gospodarce leśnej mają odnowienia naturalne, czyli proces powstawania nowego pokolenia lasu z nasion drzew rosnących na danej powierzchni. Młode drzewa wyrastające w ten sposób są dobrze przystosowane do lokalnych warunków środowiskowych, a ich rozwój przebiega zgodnie z naturalnymi procesami zachodzącymi w lesie.
W ostatnich latach powierzchnia odnawiana w sposób naturalny systematycznie wzrasta. Jest to kierunek szczególnie istotny w obliczu zmian klimatu, ponieważ młode pokolenie drzew pochodzące z odnowienia naturalnego często wykazuje większą odporność na zmieniające się warunki środowiskowe.
Proces ten nie zawsze przebiega jednakowo. Długotrwałe susze, nierównomierny rozkład opadów w ciągu roku czy nieregularne lata nasienne mogą utrudniać pojawianie się nowych siewek. Na ilość nasion wpływają również warunki pogodowe oraz wiek drzewostanów, dlatego leśnicy stale monitorują przebieg odnowień i wspierają je tam, gdzie jest to konieczne.
Od nasion do dojrzałego lasu
Las, jeśli nie odnowi się w sposób naturalny lub gdy wymagają tego warunki siedliskowe, jest odnawiany poprzez sadzenie młodych drzew wyhodowanych w szkółkach leśnych. Uprawy poddawane są następnie zabiegom pielęgnacyjnym i ochronnym, które mają zapewnić młodym drzewom jak najlepsze warunki wzrostu.
W kolejnych latach prowadzone są różnego rodzaju zabiegi pielęgnacyjne, dzięki którym las rozwija się prawidłowo, a poszczególne gatunki mają odpowiednie warunki do wzrostu. Po osiągnięciu dojrzałości przez drzewostan następuje pozyskanie części drzew, a na ich miejscu rozpoczyna się proces odnowienia lasu. Dzięki temu zachowana zostaje ciągłość istnienia lasu, a w miejsce starszego pokolenia drzew pojawia się nowe.
Hodowla lasu w liczbach
Przeciętnie roczne zadania z zakresu hodowli lasu w Nadleśnictwie Gniewkowo obejmują:
-
odnowienia i zalesienia – około 110 ha,
-
pielęgnację upraw – około 190 ha,
-
poprawki i uzupełnienia – około 10 ha,
-
czyszczenia wczesne – około 100 ha,
-
czyszczenia późne – około 115 ha,
-
trzebieże wczesne – około 312 ha.
Baza nasienna Nadleśnictwa Gniewkowo
Nadleśnictwo Gniewkowo posiada rozbudowaną bazę nasienną, która zaspokaja większość potrzeb związanych z produkcją materiału sadzeniowego. Na jej terenie znajdują się m.in.:
-
drzewa mateczne brzozy brodawkowatej,
-
plantacje nasienne sosny pospolitej, daglezji zielonej oraz olszy czarnej,
-
wyłączony drzewostan nasienny brzozy brodawkowatej,
-
gospodarcze drzewostany nasienne sosny i brzozy,
-
źródła nasion klonu zwyczajnego, klonu jaworu, grabu pospolitego, lipy drobnolistnej oraz olszy szarej.
Dzięki temu możliwe jest pozyskiwanie nasion pochodzących z lokalnych, sprawdzonych źródeł, dobrze przystosowanych do warunków panujących na terenie nadleśnictwa.
Szkółka leśna w Odolionie
Ważnym elementem hodowli lasu jest produkcja sadzonek. Nadleśnictwo Gniewkowo posiada szkółkę zespoloną zlokalizowaną w Leśnictwie Odolion. Na powierzchni produkcyjnej wynoszącej 666 arów każdego roku powstaje około 2 milionów sadzonek drzew leśnych.
Wyprodukowany materiał sadzeniowy wykorzystywany jest przede wszystkim na potrzeby własne nadleśnictwa, ale trafia również do innych nadleśnictw oraz właścicieli lasów prywatnych. Dzięki temu możliwe jest skuteczne odnawianie lasów i tworzenie nowych pokoleń drzewostanów na terenie całego regionu.


